آخر خط زندگی این نفس های آخره

وقتی دارم با هر نفس از یان زمونه سیر میشم

وقتی با یه زخم زبون از این اون دلگیر میشم

این آخره راه دیگه باید که تنها بمیرم

تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم

باید برم باید برم باید که بی تو بپرم

آخ که چه سنگین می زنه این نفس های آخرم

سکوت من نشونهء رضایتم نیست میدونی

گلایه هامو می تونی از توی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چیه؟ که باید این جور بسوزم

هیچی نگم داد نزنم لبامو رو هم بدوزم

دردبه دره غزل فروش منم که گیتار میزنم

با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار میزنم

نفرین به عشق به عاشقی نفرین به بخت سرنوشت

به اون نگاه که عشقت تو سرنوشت من نوشت

نفرین به من نفرین به تو نفرین به عشق منو تو

به ساده بودن منو به اون دل سیاه تو . . .

دست تو تو دست من بود دلت اما جای دیگه

تو خودت خبر ندادی اما چشمات اینو میگه

مدتی بود حس میکردم که دلت یه جا اسیره

پشت پا زدی به بختت که واست جز من میمیره

سكوت را مي پذيرم

اگر بدانم؛

روزي با تو سخن خواهم گفت

تيره بختي را مي پذيرم

اگر بدانم؛

روزي چشمان تو را خواهم سرود

مرگ را مي پذيرم

اگر بدانم؛

روزي تو خواهي فهميد

كه ((دوستت دارم))

محمد مرد تنهای بیکس

خیلی سخته که سالگرد آشنایی عشقت رو بدون ححضور خودش جشن بگیری

خیلی سخته روز تولدت را همه بهت تبریک بگند جز اونی که فکر میکنی به خاطرش زنده ای

خیلی سخته که غرورت رو به خاطر یه نفر بشکنی بعد بفهمی دوست نداره

خیلی سخته که همه چیز رو به خاطر یه نفر از دست بدی اما اون بگه دیگه نمی خواد...

محمد تنهای تنها...

  تو را مانند رویا دوست دارم

سکوتی می کنم سنگین تر از فریاد...

**********************************

با صدای بلند می خندید تا کسی صدای

شکستن قلبش را نشنود...

**********************************

محمد مرد تنهای د ل شکسته...

دوستان عزیز نظر یادتون نره

من زبخت سیاه اشکی چکیده به راهم

سوزم از آتش آهم نفرین بر این زندگی

در کویر حیاتم با بار سنگین این غم

آواره ای بی پناهم نفرین بر این زندگی

زندگی ای زندگی ای همه افسردگی

تویی کابوس غم آمده به خوابم

دل سزای محبت ببیند دو رویی و محنت

یارب چه بود گناهم نفرین بر این زندگی

ای خدا ای آسمان ای تمام کهکشان

سیرم از زندگی از این بیهودگی

محمد مرد خسته وناامید از زندگی...

دوستان عزیز نظر یادتون نره...

چشم من بیا منو یاری بکن

گونه هام خوشکیده شد کاری بکن

غیره گریه مگه می شه کاری کرد

کاری از ما نمی یاد زاری بکن

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد

تا قیامت دل من گریه می خواد

هر چی دریا رو زمین داره خدا با تموم ابرای آسمونا

کاشکی میداد همه رو به چشم من

تا چشام به حال من گریه کنن

محمد مرد تنها وناامیدو خسته از زندگی...

دوستان عزیز نظر یادتون نره...

 چنان از زندگی غمگین دلگیرم

که روز مرگ خود را عاشقانه جشن می گیرم

محمد مرد تنهای تنها....

دوستان عزیز نظر یادتون نره....

نمي دانم كه اين جامه سياه رنگ را بر تنم كرد ودفتر عشق دلم را پاره كرد

نمي دانم جنس آن از چه بود از سنگ از فولاد كه حسرت آخرين نگاهش دل مرا مي سوزاند

پاكي چشمه دلم را با بي رحمي گل آلود كردمن او را مانند مادري كه فرزندش را مي پرستد دوست داشتم ولي او به من رنگ سياه نفرت را ياد داد

رنگي را كه فقط در لحظه مرگ ببينم آن ابر سياهي بود كه بر من باريد

تا مرا از خاك بيرون بكشدو مرا علف هرز جلوه دهد

محمد مرد تنهای دل شکسته و ناامید....

دوستان عزیز نظر یادتون نره....

ای کسانی که مامور کفن ودفن من هستید:

مرا در تابوت سیاه زندگی بگذارید تا مردم بدانند که هر چه سیاهی در این دنیا بود به ارث بردم

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا بدانند از این دنیای خالی چیزی به ارث نبردم

چشمان مرا باز بگذارید تا مردم بدانند کورکورانه از این دنیا نرفته ام

پس از رفتن من چند تا قاب یخ به صورت صلیب بر سر قبرم بگذارید تا با تابش اولین افتاب

اب شود تا او برایم اشک بریزد

محمد مردی که از زندگی از همه چیز خسته و ناامید شده....

ناامید تنهامحمد.....

چنان از زندگی غمگین دلگیرم

که روز مرگ خود را عاشقانه جشن می گیرم

محمد تنهای دل شکسته....

تقدیم به همه دل شکسته ها..........

در این مشکلات مرا یاری و مرا مونس و همدم بودند آقا سجاد

آقا امید که سنش کمه اما معرفتش یک دنیا برای من می ارزه

آقا نویدآقا امیرحسینآقا برزوو پسر عمه های عزیزم

آقا مصطفیآقا مجتبیآقامعینآقا محمدو عمه عزیزم

در اینجا از همه شما تشکر و دست شمار و می بوسم

در این شهر تنهایم دلداری نیست

غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست

محمد تنها...

.

هرکس که مي خيزد سحر از بستر ِ خويش

نيستو پر ِمرغ ِ فريب ِ من شکسته
آوخ کبوترهاي ِ برزخ آفرينم
بگريختند از بام يک يک، دسته دسته .

خون ِ من اکنون تيره چون قير ِ مذاب است
شوق و اميد و آرزو ... ديري ست ديري ست
کوچيده اند از نيمه ويران خانهءِ دل
دانم که اين رفتنشان را آمدن نيست .

از آنچه با من بوده اکنون مانده برجا
شعر و کتاب و نفرت و غمهاي ِ انبوه
روزي کتاب ار غمگسار ِ هستيم بود
امروز در خونم چکاند زهر ِ اندوه .

سنگ ِ صبورم بوده ار روزي سرودم
امروز افسوس
ترکيده و پاشيده از هم ،
يا طاقتش کمتر زسنگ ديگري بود
ياآنکه سنگين بوده بار کوه ِ ماتم .

اکنون منم بيزار از هرکس زهرچيز
بيزارم از آن کس زراه ِ رفته برگشت
يا آنکه از پس کوچه هاي ِ تيره بگريخت
ندروده باغي را ، گياه ِ ديگري کشت .

بيزارم از آن کس چو شادي را گران يافت
بال ِ پرستوي ِ قشنگش راشکسته
طاووس خودرا بال بگشوده است و هر روز
چون غنچه اي بربستر ِ يک شاخه رسته .

بيزارم از آن کس که بر مرداب دل بست
بي اعتنا برآب ِ پاک ِ چشمه مانده
دست ِ نيازوچشم ِ او برآسمان ست
هرسو که بادش مي برد ، زآن سوست رانده .

بيزارم از مرغي که ترک ِ آشيان گفت .
بيزارم از بومي که بر ويرانه دل بست .
بيزارم از بلبل که پيمان بست با باغ
تا باغ خالي ديد هر پيوند بگسست .

بيزارم از طاووس ِ رنگين .
از کبک ِ سر در برف برده .
از بلبل پيمان شکسته .
رعدي که غريده ست يکدم ، زود مرده .

بيزارم از اميد ، ازياس
از آرزو ، ازعشق ، از شرم
ازآنکه مي لولد ميان ِ خاروخاشاک
وزآنکه مي خوابد درون ِ بستر ِ نرم .

ازبوتهء خشم
از ابر ِ نفرين
از چشمهء مهر
از کوه ِ تحسين .

بيزارم از هرکس ، زهرچيز
ازهرکه اميدي به دل مي پروراند
وزهرکه نوميداست و معلون است و مطرود
غمگين نشيند تاکه مرگش وارهاند .

بيزارم از هرکس که پاکش مي شماريد
وزهرکه درچشم ِ شما خوارست و ناپاک .
از زندگي واز زمين ، ازمرگ وانسان
از آسمان واز خدا ، پژواک ! پژواک 

:
 

زندگي اي زندگي اي همه افسردگي

تقديم به همه دوستان دل شكسته

محمد مرد تنها ي تنها

نظر يادتون نره

ای سر وپای بسته به آزادگی                 مناز آزاده منم که از همه عالم بریده ام

آواز عاشقانه ما در گلو شکست             حق با سکوت بود صدا در گلو شکست

گر بدانی حال من گریان شوی بی اختیار      ای که منع گریه بی اختیارم می کنی

بی دوستان رفته چه افسوس می خوریم        ما خود مگر قرار اقامت نهاده ایم

تقدیم به همه دوستان دل شکسته تنها